ستایش_شعله قلم

برای هم/ هرمان د کونینک

پیشتر ها فقط چشم هایت را دوست داشتم
حالا چین و چروک های کنارشان را هم
مانند واژه ای قدیمی که بیشتر از واژه ای
جدید همدردی می کند.
پیشتر ها فقط شتاب بود،

برای داشتن آنچه داشتی ، هربار دوباره.
پیشترها فقط حالا بود ،حالا پیشترها هم هست .
چیزهای بیشتری برای دوست داشتن.
راه های بسیاری برای انجام دادن این کار.

حتی کاری نکردن خود یکی از آنهاست
فقط کنار هم نشستن با کتابی
یا با هم نبودن ، در کافه ایی در آن کنج.
یا چند روزی همدیگر را ندیدن
دلتنگ هم شدن، اما همیشه با هم.

.حالا تقریبن هفت سالی

برگردان مودب میرعلایی

×××

پرندگان
به هم که می‌رسند
آشیانه می‌سازند؛
من و تو
خاطــره

م.ع

×××

یکی یکی
پلهای پشت سرم را
خراب می‌کنم
شاید
اتفاقی بیفتد!

شاید !! .

یک روز یک روز سرد

9 اردی بهشت 91

یک روز یک روز گرم

9 اردی بهشت 91

سرد
یعنی تو
که صدایت یخ می بندد بر رگ هایم
به وقت هایی که کسی را دوست داری
که من نیستم

گرم
یعنی تو
که هر نگاهت داغ می شود بر دلم
برای بعد ها
به وقت هایی که کسی را دوست داری
که منم

م.ل

حالا تقریبن 6 سالی ...

لب از گفتن چنان بستم که گویی دهان بر چهره زخمی بود و  " به " شد !!

                                                                                       طالب آملی

من

از سلاخی واژه ها گریزانم

و از نگاه تو هراسانم

و هر بامداد پریشانم

برای شب پره ها نگرانم

بیا به مقصدی که ...

تمام ثانیه ها لرزانم

                                                   بخشی از یک نوشته بلندتر

                                                                           پ.ح

                                                                     28  مرداد  90

... نوشت :

انگار  !       تمام جزر و مدهای دنیا یکجا در گلوی من جمع شده است !

کودکم را فراموش کرده بودم  !

      حتی اگر کودک خوبی نباشد

                           حتی اگر چموش باشد و نابغه نباشد

خوب یادم می ماند

خوب یادم خواهد ماند

          کودکم مرا وادار به الفبای نوشتن کرد .

خوب یادم خواهد ماند!

دستانم را بسته      مثل ریسمانی که مرا آویخته باشد از حوالی چشمهایی که تعلق را بالا آورده و از سقف نگاهی در دوردست !

میتوانیم پاهامان را توی آسمان تکان بدهیم بی ترس از ارتفاع نگاهی که ما را می پاید

میتوانیم بنشینیم و تمامی جفت چشمهای شهر را به جفت پرنده ای بدوزانیم

و باز هم پاهامان را تکان بدهیم

2-3-90  غروب

خلاف عادت اگر ممکن است می خواهم

به پختگی چو رسیدم دوباره خام شوم

                                                                      محمد قهرمان

سرم در مدار صفر مدام است . ...